Έρευνα

ΓΟΝΕΙΚΟ ΣΤΥΛ
Στην Αμερική υπάρχουν πολλές ιστοσελίδες που ασχολούνται με το θέμα της υιοθεσίας , όπως επίσης και με τα επιμέρους θέματα αυτής της διαδικασίας . Σε αυτές τις σελίδες μπορεί κάποιος να βρει έρευνες και άρθρα που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σε μία από τις κυβερνητικές ιστοσελίδες της Αμερικής βρήκαμε  το άρθρο  που ασχολείται με το γονεικό πρότυπο που καλείται να επιλέξει κάποιος θετός γονιός προκειμένου να μεγαλώσει σωστά το παιδί του.

«Πολλοί υποψήφιοι γονείς προβληματίζονται με τα διαφορετικά γονεϊκά μοντέλα, και τον τρόπο που αυτά επηρεάζουν την ανάπτυξη και εξέλιξη του παιδιού. Το κείμενο που ακολουθεί, είναι ένα ERIC Digest που γράφτηκε από την Νάνσυ Ντάρλινγκ του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, και παρουσιάζει τέσσερεις διαφορετικούς τύπους κηδεμονίας, και το διαφορετικό αποτέλεσμα που φέρνουν στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών. ERIC Digest, αποκαλείται κάθε δοκίμιο μικρής έκτασης  ή αναφορά σε θέματα που απασχολούν τους γονείς, τους παιδαγωγούς και τους εκπαιδευτικούς. Από το 1920 και μετά, όσοι ασχολούνται με την εξελικτική ψυχολογία δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον στο πώς επηρεάζει η γονεϊκή συμπεριφορά την εξέλιξη της κοινωνικής και οργανικής ικανότητας των παιδιών. Μία από τις πλέον αξιόπιστες προσεγγίσεις στο θέμα αυτό, είναι η μελέτη του <γονεϊκού μοντέλου>

Το παρακάτω κείμενο εξερευνά τέσσερεις βασικούς τύπους <<γονεϊκού μοντέλου>>, και πραγματεύεται τις επιπτώσεις τους στην ανάπτυξη των παιδιών.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΟΝΤΕΛΑ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑΣ
Η κατηγοριοποίηση των γονέων ανάλογα με τα ποσοστά ανταπόκρισης και αξίωσης που εκδηλώνουν, δημιούργησε τέσσερα βασικά γονεϊκά μοντέλα: το ενδοτικό, το αυταρχικό, το επιτακτικό, το αδιάφορο. Καθένα απ’ αυτά τα μοντέλα, αντανακλά διαφορετικούς τύπους γονεϊκών αξιών,πρακτικών και συμπεριφορών, και εκφράζει μια διαφορετική ισορροπία μεταξύ γονεϊκής ανταπόκρισης και αξίωσης.

  • Ενδοτικοί γονείς (ή ανεκτικοί, ή μη- διευθυντικοί): είναι οι γονείς που ανταποκρίνονται περισσότερο, και αξιώνουν λιγότερα. Θεωρούνται μη-παραδοσιακοί και επιεικείς, δεν απαιτούν ώριμη συμπεριφορά, ευνοούν την αυτορρύθμιση, και αποφεύγουν τη σύγκρουση. Οι ενδοτικοί γονείς χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τους δημοκρατικούς γονείς (οι οποίοι αν και επιεικείς, είναι περισσότερο συνειδητοποιημένοι, και ασχολούνται με το παιδί και τη διαπαιδαγώγησή του), και τους  μη-διευθυντικούς γονείς.
  • Αυταρχικοί γονείς: είναι πολύ απαιτητικοί και διευθυντικοί, αλλά δεν δείχνουν την ανάλογη ανταπόκριση. Πιστεύουν στην υπακοή και την ιεραρχία, και απαιτούν οι εντολές τους να εκτελούνται, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Αυτοί οι γονείς δημιουργούν ένα καλά οργανωμένο και δομημένο περιβάλλον, με ξεκάθαρους κανόνες. Οι αυταρχικοί γονείς χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τους μη-διευθυντικά αυταρχικούς (που είναι άμεσοι, αλλά όχι παρεμβατικοί ή δεσποτικοί στην άσκηση της εξουσίας), και τους διευθυντικά αυταρχικούς (που είναι άκρως παρεμβατικοί και δεσποτικοί).
  • Επιτακτικοί γονείς: ανταποκρίνονται και αξιώνουν ταυτόχρονα. Παρέχουν σταθερά πρότυπα για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση, αλλά δεν είναι παρεμβατικοί ή περιοριστικοί. Οι μέθοδοι πειθαρχίας που επιβάλουν είναι περισσότερο υποστηρικτικές, παρά τιμωρητικές. Θέλουν τα παιδιά τους να είναι σίγουρα για τον εαυτό τους, να είναι κοινωνικά υπεύθυνα, να αυτορυθμίζονται και να είναι κοινωνικά.
  • Αδιάφοροι γονείς: επιδεικνύουν χαμηλούς δείκτες ανταπόκρισης και αξίωσης. Σε κάποιες ακραίες μορφές αυτό το γονεϊκό μοντέλο περιλαμβάνει γονείς που απορρίπτουν, ή γονείς που παραμελούν τα παιδιά τους.