Ο πρώτος καιρός

Ως θετός γονιός θα έχετε να αντιμετωπίσετε θέματα διαφορετικά απ’ αυτά που αντιμετωπίζει συνήθως ένας βιολογικός γονέας . Ερωτήματα του τύπου: «Ποια είναι η πραγματική μου μητέρα;» ή «Γιατί αποφάσισες να με υιοθετήσεις;» « Μαμά γιατί δεν με γέννησες εσύ »; « Πως με διάλεξες ;»  Μπορεί επίσης να βιώσετε συναισθήματα που δεν αντιμετωπίζουν οι βιολογικοί γονείς, όπως το φόβο του στίγματος, ή το άγχος της παροχής μιας φυσιολογικής παιδικής ηλικίας. Ο ρόλος του θετού γονέα, μπορεί να κρύβει χαρά και ανταμοιβή, αλλά και πολλές συναισθηματικές δυσκολίες και προκλήσεις. Υπάρχουν μια σειρά από θέματα που απασχολούν αποκλειστικά τους θετούς γονείς, και καλό θα είναι να προετοιμαστείτε γι’ αυτά, καθώς το παιδί θα μεγαλώνει.  Φυσικά πρώτα απ όλα καλό θα είναι να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό  γιατί η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Απαντήσεις πάντως υπάρχουν για όλα .

Το σίγουρο είναι ότι διαφορετικό χειρισμό χρειάζεται ένα παιδί που υιοθετείται σε μεγάλη ηλικία από ένα παιδί που μπαίνει στην οικογένεια από μωρό. Διαφορετικά πρέπει να αντιμετωπιστεί ένα παιδί που μεγάλωσε  σε ίδρυμα και διαφορετικά ένα παιδί που βρέθηκε με τους θετούς γονείς του μέσα από την διαδικασία της διακρατικής υιοθεσίας.  Και φυσικά διαφορετικά πρέπει να μιλήσετε σε ένα κορίτσι απ ότι σ ένα αγόρι για το θέμα της υιοθεσίας. Μην ξεχνάτε ότι όλες οι καταστάσεις έχουν τις δυσκολίες τους.
Καταθέτοντας πάντως  την εμπειρία μου και από τις συζητήσεις που έχω κάνει με πολλούς ειδικούς  μπορώ  να σας πω ότι ο ασφαλέστερος δρόμος είναι ο δρόμος της αλήθειας. Ακόμα και αν αντιδράσει στην αρχή το παιδί για κάτι που θα ακούσει και δεν θα του αρέσει σιγά θα το αποδεκτή  και εισπράττοντας την αγάπη σας  θα το βιώσει στο τέλος σαν μία πιο …»κανονική » κατάσταση.

Όταν ο γιός μου στα 7 του χρόνια  άρχισε να έχει ερωτήματα για  την φυσική του μητέρα και γιατί μεγάλωσε  σε ίδρυμα  του είπα ότι πραγματικά γνώριζα και με απόλυτο σεβασμό για την γυναίκα που τον έφερε στον κόσμο  και για διάφορους λόγους δεν μπορούσε να τον μεγαλώσει. Όταν με ρώτησε εάν την έχω δει του απάντησα ότι έχω μια φωτογραφία  της  και θα μπορούσε και ο ίδιος να την δει. Τελικά έριξε μια ματιά στην φωτογραφία και δεν με ξαναρώτησε τίποτα από τότε. Όχι ότι δεν θα ξαναεπανέλθει στο θέμα . Τουλάχιστον όμως  ξέρω ότι τώρα το παιδί μου με εμπιστεύεται ακόμα πιο πολύ γιατί του έδειξα ότι και δεν φοβάμαι τίποτα και δεν έχω κάτι να του κρύψω. Ποτέ μην παραμερίζεται το ένστικτο του παιδιού σας.

Από εμπειρία και πάλι θα σας πω ότι το κεφάλαιο της ανασφάλειας, της αυτοεκτίμησης, της αυτοπεποίθησης  των υιοθετημένων παιδιών καθώς και της αποδοχής τους από το περιβάλλον που κινούνται( οικογένεια, σχολείο, ομάδες,) είναι ίσως το σημαντικότερο κομμάτι αυτής της ιστορίας και παίζει καθοριστικό ρόλο  στην καθημερινότητα τους. Είναι το κομμάτι που θεωρώ ότι χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά, καθημερινή, με υπομονή και αγάπη και φυσικά με συμβουλές από τους ειδικούς.